One thing na miss na miss ko na when I moved here sa Dubai is the rain. Sure it rains not once, but twice, even thrice a year here in the Middle East but it’s nothing like what we experience back home. Growing up in the province, the rain brought good luck to us – it’s a blessing in the sky – sureball na masagana ang ani and business in the farming industry will be fruitful. Winner!

I love the rain. It is so much fond and romantic at the same time. I remember taking a bath in the rain with my siblings and our pet askal dogs, Bulak and Putik. Priceless! I also love it when it starts raining in school, I would hide my umbrella so that I can make sukob to my crush’s payong – pang-Close Up moment di ba? Tsaka fresh na fresh ang dating ko sa mga boys with my wet look. Nakatipid na ako sa tubig without taking shower, nakapag-pa-cute pa ako. Kaya lang when it floods medyo tragic na. Like there was this time na binaha ang campus namin in Manila – I had to cross the street habang nakasakay sa styrofoam – eh biglang nag cupsize – award! Magastos din – kasi every time you have to cross the baha, you have to pay PHP5 to be able to use the instant bridge (made out of a dos por dos). Yung iba talaga ginagawa pang negosyo ang baha. Kainez! On the brighter side of the coin, walang pasok sa school kapag malakas ang bagyo at baha – kaya happy lahat ng estudyante sa U-belt area.

Every time I miss the rain lalo na pag panahon ng tag-ulan, di na rin maiiwasan maalala yung experience back then with typhoon Ondoy – the most devastating disaster to hit our country – eh I was completely, totally, absolutely devastation. Grabeh! I was so shocked when I saw all the pictures and videos in Fezbook. A lot of people – rich and poor, old and young, boy, girl, bakla, tomboy – became victims because of the continuous rains and floods. Grabeh! Even the cars were not spared – most of the people lost all of their belongings. Kawawa naman. Eto na yata yung tinatawag na Global Warning. You know naman nature kung magbiro. But jokes are half meant, sabi nga ng guidance cancellor ko noon. This is no joke. I told myself. Because they really meant it. Grabeh!

I was so worried for my family and friends back home. OH-EM-GEE!!! Nagpanic talaga ako kasi sa kaka-Fezbuk ko bigla ko naalala na taga Luzon nga pala ako and most of my friends are in Metro Manila. I tried calling them then so many times pero puro Network Error – kaka-praning! I kept imagining kung ano na ang situation sa amin sa Bataan. Baka binaha na din kami at inanod yung mga gown kong pang-Santacruzan – saying naman yun! All of a suddenly, I kept seeing bad things in my mind. What if inabutan ng baha si Nanay habang nagma-majong sa kapitbahay? Pano kung nabasa at na-damaged lahat ng mga furniture and appliances na naipundar ko over the years? Pano kung pati yung latest Kenstar 40-inch Plasma TV na pinadala ko before the typhoon eh tinangay din ng baha? Hindi pa bayad yun sa credit card!!! Pano na ang mga pamangkin ko, saan na sila manonood ng Rosalinda nyan? Naku, I was so worried…

Continue reading Annie B Chronicles on our website – www.illustradolife.com

Pero after five hours of feeling scarry and helpless, I finally received a text message from my Ate that they are safe and sound in our home in Bataan. Mabuti na lang at nagkataong nagpapa-pintura daw sila ng bahay kaya naka-ligpit lahat ng gamit sa second floor kaya hindi na-damaged ang mga furniture at appliances namin. Hindi rin daw masyadong inabot ng baha ang house namin kasi mataas naman ang area namin. Hay salamat naman! I was so relieved to hear the good news. I don’t think I can take it anymore if something bad happens to my family. Yun nga lang, bored daw sila kasi walang kuryente buong magdamag kaya hindi sila nakapanood ng The Buzz. But still, they’re safe. Thanks God!

But moments later, I heard some bad news about my friends and former officemates who are living in Metro Manila. My former classmate and her family got stranded for almost 12 hours on top of their roof. My boss lost his brand new SUV na natangay ng flood. My friend is still looking for her grandfather who went missing in the floods. My ex-officemate’s house got flooded up to their second floor and all of their furniture and appliances got wet and damaged – all of them gone and useless now. How sad to hear all of this. Such tragic news! Napa-tumbling ako!

Out of the blues, I felt blessed and lucky. First and for all, that nothing bad happened to my family back home. That all of my family members are complete and still alive and kicking. And that I am here, safe and sound in Dubai, able to earn money so I can provide for my loved ones. I cannot imagine all the pain and sufferings and sorrows that those poor unfortunate souls who were victim of the flood are feeling right now. Imagine you work very hard all of your life to build your house and decorate it but in the wink of an eye your possessions can be gone and disappear just like that. Swept away. Soiled and mudded. What a waist.

More than the tragedy ng Ondoy, I was touched and amazed on how the Filipinos are now united and helping each other during the crisis then. I admire those who go out of their weight just to be able to save those still in need, those who volunteer in rescuing the victims, whose who send money and donate releaf good for those poor unfortunate souls. That’s the true Pinoy spirit! Bayanihan in action – extending each other right and left hand to help and save our fellow countrymen! I’m so proud of my kababayans back home. Even the ones abroad, they donate to the Red Cross – how thoughtful and caring for them.

Which brings me to think: how can I, as an OFW who is miles away from home, be able to help those in need, without riding an airplane and making long distance phone calls? Magastos yun eh.

Then an idea crossed at the back of my mind. What if I donate my stuffs to our less fortunate countrymen back home? I have so many things that could be useful to the needy. Most of these stuffs are just lying around my place. Konting diskarte lang plus lots of creativity equals instant donation! Dizzizit! Whithout battling an eye last, I quickly scanned my room, my closet and my baul and looked for things that can be donated. Here’s a list of the stuff that I collected and sending back home to those who are in need:

Used blanket, comforters, bedsheets and towels. Maginaw sa atin because of the rainy weather so people need to be warm and dry. If not baka magkasakit sila. If they are creative enough, pwede ring gupitin at tahiin ang mga tela and transform them into evening gowns, sundresses, and poncho coats. At least mas fashionable pa compared to the usual clothes na pinamimigay sa releaf centers.

Used clothes and accessories. My super fashionista sweater will surely be useful lalo na sa mga lamigin. Madami akong mga tube tops pwedeng gawing pillow case! Ay, ang paborit platform ko – my dear shoeses – can be very useful sa pagsugod sa putikan – aminin ang mga germs at bacteria nagkalat everywhere! For those who want to improvise, my used stockings and pantyhoses can be used as fishing nets – since madaming mga isda ang lumalangoy din ngayon sa baha. I’ve seen this before sa pelikulang “Tempation Island.” Isa ito sa mga survival tactics na ginawa ng mga Miss Manila Sunshine na na-stranded sa isang isla. Pang-McGyver di ba? Anyway one has to eat and survive and fish is healthier compared to canned goods na puro preservatives at bad cholesterol lang, di ba?

Shampoo, conditioners, body wash and bath salts. Most of the time bili tayo ng bili ng mga ganito pero hindi naman natin nauubos. Besides, what to do with all the water around? Eh di maligo nag maligo! Malinis na sila, mabango pa! Iwas sakit di ba?

Moisturizing lotions and Sunblock with SPF 25. Syempre naligo na rin sila aba eh dapat mag-moisturize para hindi mag-dry ang skin. At dapat lang may proper SPF  – para hindi sila magka-wrinkles at skin cancer.

Make-up, waterproof mascara, lipgloss and extra super strong hold hairspay. Importante pa ring magpaganda kahit umuulan at bumabaha. Alangan naman umappear na haggardness and kawawa. So since lagi pa rin umuulan dapat yung hindi nabubura at mag-sma-smadge ang make-up.

OLD CDs and DVDs. Yung other side pwedeng gawing mirror. Mahirap mag-apply ng waterproof mascara kapag hindi ka sanay. So dapat swak na swak ang paglalagay para hindi rin masayang ang cosmetics and others can share them. The more, the many-er!

Ayan, I hope these will be very useful to our kababayans back home. Konting imagination at creativity lang po yan. Remember, sa panahon ng ulan eh dapat pa rin tayong maging maganda, malinis at malusog. Pagpasenyahan nyo na lang po ang mga nakayanan ko.

At this point, I am encouraging all of our other fellow OFW’s to do the same –  how ever small or big you can – to join hand in helping our unfortunate countrymen pag ganitong panahone. Aminin, walang bagay ang walang malay – finders keepers, losers winners. It’s time for all of us to unite and become one. Let’s not forsake the needy back home. Let’s count our blessings and be thankful that we still have the ability to make a different. For you and for me.

So what are you waiting for? Don’t just do something, stand there. Donate na! Dizzizit!

________________________________________________________________________________

Related articles:

The Annie B Chronicles: Da Idols of my Life

The Annie B Chronicles: All the Single Ladies

The post The Annie B Chronicles: When it Rains It’s Flood! appeared first on Illustrado Magazine - Filipino Abroad.

The adventures and misadventures of a ‘not so average’ Pinay trying to make it in the cosmopolitan city of Dubai.

In my thirtysomething years of existence in this kaleidoscope world of ours, masasabi kong masaya na rin ako sa buhay ko. Ow, hindi man ako lumaking mayaman, eh at least marunong akong magsaing ng bigas, tumawid sa kalsada, sumakay ng jeep at mag-book ng sarili kong flight. Baket, yung mga mayayaman ba kaya nilang gawin yung mga yun na walang tulong ng ibang tao, aber? Miski hindi ako artistahin at habulin ng mga kalalakihan eh marami naman akong mga kaibigan at kakilala sa iba’t ibang lugar. May confidence at self-insurance naman akong naipon para miski sino ang makahalubilo ko eh at least presenstable ako, mayaman man o mahirap, kabayan man o ibang lahi – may tapang ng apog at fighting spirit ika nga – at hindi nabibili sa kung saan mang mall o boutique yun ha?

Bakita ba ako nagmamalaki? Because sizes matter? Abso-packshething-lutely! Kasi Pinay ako. Kasi OF ako. Kasi independent woman ako. Kasi ako ako. Si Annie B. from Baranggay Bagumbayan, Town of Orion, Province of Bataan, Island of the Philippines!!! Malamang dala na rin ng tatlong benti cups ng Starbucks na espresso na tinungga ko – pero damang-dama ko talaga ngayon ang pagiging woman of the world ko. Parang feel kong rumampa sa kalsada, mag-catwheel at tumambling at batiin lahat ng taong makakasalubong ko ng “Ang ganda ko!!!” ng walang kakurap-kurap. At kebs ko sa reaction nila!

Sabi nga nila, behind of every man is a woman. In my case, I would like to look back and paid tribute to the people who have molded me into becoming what I am what I am right now, no more, no less. Kung hindi dahil sa kanilang contribution at influence sa buhay ko eh paniguradong hindi ako ganito ngayon.

Five years old pa lang ako, imbes na mag-siesta kasama ang aking mga kapatid at mga kalaro sa probinsya ay mag-isa akong nagbabad sa harap ng black en white TV namin noon. Doon ko madalas napapanood ni Nora Aunor, ang nag-iisang superstar ng pelikulang Pilipino. Kakaiba si Ate Guy kumpara sa ibang artista noon –  siya lang ang sumikat na hindi mestiza, anak-mayaman o mala-manyika ang kagandahan – kakaiba sya. Kapag pinanood mo sya ng maige, kikilabutan ka sa galing nyang umarte at sa tindi ng powers ng mga mata nya – parang ang laki-laki, parang ang daming sinasabi, matutunaw ka kapag tinitigan mo. Noong napanood ko sya sa pelikulang “Lollipos, Roses at Burong Talangka.” Talagang bumilib ako sa kanya. Imagine pinag-agawan sya ni Cocoy Laurel at Don Johnson??? Kaya sabi ko sa sarili ko, aba, hindi lang pala magaganda at seksi ang may pag-asang maka-score ng gwaping… kung kaya ni Ate Guy, then so can I??? Naks, rhyming pa ha?

Patuloy kong sibubaybayan ang career ni Ate Guy. Iba’t ibang pelikula, iba’t ibang role pero ang po-pogi lagi ng mga kapareha nya. Si Gabby Concepcion sa “Totoo Ba ang Tsismis”, si Philip Salvador sa “Tinik sa Dibdib”, si Dennis Roldan sa “Bakit Bughan Ang Langit”. Winner!!! At take note, miski sa totoong buhay eh panalo sa mga kajowaan ang lola mo – pinakasalan sya ni Christopher de Leon sa dagat, naging boyfriend niya si Juan Rodrigo at naka-live in ang DJ na si John Rendez! Talbog ka! Basta natutunan ko from Ate Guy, it’s no matter if you’re not beautiful for as long as you have character and a pleasing personality, men will come in your life. Baket?!!

Tapos nung nagdadalaga na ako, tiningala ko naman si Sharon Cuneta, the Megastar herself. Sino ba Pinay ang hindi gustong maging si Sharon noon? Mala-prinsesa ang buhay na kinagisnan nya – mula sa prominenteng pamilya at may sariling trono sa showbiz mula pagkabata pa lang. Pati sa mga pelikula nya, pinatunayan nya na the good will always be the winner versus the evil, at kaya ng lahat maging singing star, miski saan mang lupalop ka pa ng mundo nanggaling. At tinuruan din dya akong lumaban sa mga nang-aapi – kapag sinabuyan ka ng tubig, aba eh buhusan mo rin sa mukha ang kalaban mo.  Mas sosyal yon kesa makipagsampalan ka o makipagsabunutan. Bukas luluhod din ang mga tala!!! Hmp.

Continue reading the Annie B. Chronicles at www.illustradolife.com

……………………………………………………..

Syempre habang nagka-edad na si Mega, mas lalo akon naka-relat at na-inspire sa kanya. Pinatunayan nyang hindi mo kailangang maging buto’t balat sa pangagatawan, dahil tamo naman ang mga lalake sa buhya nya: Gabby Concepcion, Richard Gomez, Robin Padilla – eh tatlo na sa kasali sa Top Ten ng Pinakapoging Pinoy sa Showbiz yung mga yun noh? Aminin: miski lampas 34 ang waistline mo, pwede ka pa ring maging Bituing Walang Kupas ang Ningning! Dizizit!!!

Pagdating naman sa pagandahan, wala ng tatalo pa sa paghanga ko kay Melanie Marquez, Miss International 1979 at First Runner-Up ng 1986 Supermodel of the World. Sa dinami dami ng mga beauty queens at fashion models natin, sya ang natatangi kong inidolize dahil miski hindi rin sya perpekto, napatunayan pa rin nya na she’s got what it takes it all. Biruin mo, kahit na nagsasampalan pa kaliwa’t kanan ang English grammar nya eh nakuha nyang maiuwi and korona as Miss International – kase, maganda siya period. Walang finishing school at academic authority ang nagtrain sa kanya pero pinatumba pa rin nya ang mga kandidato from other countries – ibig sabihin mas magaling pa sya kay Miss USA miski palpak pa ang English nya – kasi nga hindi naman Extemporaneous Speech ang contest na sinalihan nya kaya kahit anong paninira ang ibato kay Melanie eh Winnie Santos all the way ang beauty nya. Madaming nang-lalait kay Melanie dahil sa pag-e-english nya, bakit may korona at title ba silang naipanalo para sa bansa natin aber? At huwag isnabin ang mga men in her life ha? Mula kay Lito Lapid, Derek Dee hangang sa kasalukuyang asawa nya ngayon, talagang pinatibok ni Melanie ang mga puso ng Pinoy, Instik, Arabo at Kano…Patunay na isa syang tarsier par excellence – Idol ka naming lahat!!! Kaya naman mala-United Colors of Benetton ang mga anak nya. Yan ang tunay na walang kaparis na kagandahan. Yun Na!

Isa rin si Lea Salonga sa mga nag-iinspire sa akin upang maging world class. Elementary pa lang ako ginagawa ko na sya – kinakanta ko noon ang “I Am But A Small Voice” sa nga school program at talent contest na sinasalihan ko. At feel na feel ko with mathing braided pitails din. Kaya naman ang makamit nya ang Lawrence Oliver at Tony Award for Best Actress for her unbeatable performance as “Kim” sa Miss Saigon, talaga namang tumitindi ang pagtingala ko sa kanya. Siya pa lang ang natatanging Pilipino na nakapagbida sa West End ng London at Broadway ng New York in a title role at umani pa ng papuri mula sa ibang lahi. Salamat ng marami kay Lea, nailagay niya sa mapa ng world entertainment ang bandila ng Pilipinas bilang factor ng magagaling kumanta, sumayaw at umarteng lahi, diba? Bravo, Leah – Bon Apetit!!!

At sino ba naman ang hindi namamangha sa kadakilaan ng CNN Hero of the Year na si Efren Penaflorida? Truly selfless and honorable ang ipinamalas nyang mission sa buhay sa pagtulong nya at pagkalinga sa mga batang lansangan thru his teaching program. Ang sarap isipin na dahil kay Efren, nababawasan araw-araw ang mga future snatcher, holdaper at adik sa mga kalye ng bansa natin. Imbes na maging mga mangmang sila at tambay sa kanto eh natututo silang magbasa, magbilang at mangarap na baling araw ay magkakaroon din sila ng buhay na pwede rin nilang ipagmalaki. Tingnan mo nga, panay ang reklamo natin na ang hirap mag-commute, ang trapik araw-araw, ang baba ng sweldo natin, ang dami nating trabaho, samantalang may mga taong katulad ni Efren na nagsasakripisyo, nagtitiis at nagpapakaumbabang magtulak ng kariton nya under the scorching heat of the sun – at walang aircon ha? Maibahagi lang sa mga street children ang knowlodge of learning.  Nakakahiya sa kanya ano? Kaya naman super deserving sya nang makamit nya ang world class fame at award from CNN. Ang message – miski mahirap ang Pilipinas, puno naman ito ng mga taong mayaman sa ganda ng kalooban at kadakilaan para sa iba. Ikaw, kaya mo bay un?

At syempre, sino bang Pinoy ang hindi proud sa dinalang tagumpay at pagpupunyagi ng Pound for Pound World Boxing Champion na si Manny Pacquiao? Ibang klase talaga si Pacman – hindi lang sa mga panalo nya sa boxing kundi sa kakayahan nya to unite and bring harmony to the lives of the madlang Pinoy people. Sa tuwing may laban si Manny, buong Pilipinas ang nakatutok sa TV kaya bukod sa tahimil at masaya ang bung paligid ay walang krimen na nagaganap. Hanep dib a? Miski sinong Presidente o politico hindi kayang gawin yon ah? Isa din sya sa nagpatunay na hindi hadlang ang kahirapan in order for you to achive your drems. Basta, tulad ni Manny, mag-focus, mag-sipag at mag tyaga at laging mananalig kay Lord, siguradong makakamit di lang ang tagumpay – marami ding kakapit sa ‘yong mga lintang politico at mga artistang walang career- bukod sa instant fame and success mo, pati nanay mo pwede ring sumikat! Now you know!

Hindi lang puro sikat ang mga naging inspirasyon ko sa buhay. May mga tao ding nagbigay ng daan upang ma-achieve ko ang mga pangarap ko sa buhay miski pa madaming challenges akong pinagdaanan. Hindi ko makakalimutan si Mrs. Adoracion Gascon, ang aking Grade 6 teacher noon. Sa araw-araw na ginawa ng Diyos, wala siyang tigil sa mga panglalait at pamimintas nya sa akin. Anu mang effort with a capital A ang gawin ko, gaanong man kahapdi ang mga sugat sa kalooban ko at balde-baldeng pawis ang tumatagaktak sa katawan ko eh never nya akong binigyan ng approval sa lahat ng mga gawain ko.  Pakiramdam ko noon, ipinanganak si Mrs. Gascon para gawing miserable ang buhay ko. Para walang problema eh di nagtiis ako, sumunod sa autos at bilang bonus eh nilagpasan ko pa ang expectations niya. Nang lumaon, nagulat na lang ako nang biglang tumaas ang mga grades ko. Doon ko nakita ang bunga ng mga itinuro sa akin ni Mrs. Gascon. Ayun pala, alam daw nya na kung magpapakatino lang ako eh malayo ang mararating ko sa buhay. Well, malayu-layo din ang Dubai mula sa Pilipinas ha? Well…

Hindi ko rin makakalimutan si Bulak, ang gaming pet dog noon na nagpadama sa akin ng unconditional love. Sabi nila, a dog is a man’s best friend. Eh since hindi naman ako magka-boyfriend noon eh sa aso ko na langi ibinaling ang pagmamahal ko, next level naman ika nga. Naku super sweet si Bulak, pagbaba ko pa lang ng tricycle tumatakbo na yan para salubungin ako sa gate ng bahay namin. Tsaka miski askal lang sya at hindi mamahalin ang breeding eh may manners naman siya. Alam nya kung sino at hindi ang dapat tahulan, habulin o kagatin. Ilang beses na din kaming sinagip at tinulungan ni Bulak laban sa mga magnanakaw at masasamang tao. Hindi rin siya tulad ng ibang boys, wala syang arte sa katawan o sa pag-uugali. Bukod sa secure ang feeling ko kapag kasama nya ako. Hay, mahirap makahanap ang katulad ni Bulak sa mga lalaki ngayon. Siya na siguro ang perfect boyfriend that I never had. I miss you, Bulak.

At syempre walang Annie B sa mundong ito kung wala si Nanay, ang number one fan ko. Mula sanggol pa lang, pinatunayan na ni Nanay ang walang katulad na pagmamahal nya sa akin. Lahat ng bagay na gawin ko, ikinatutuwa ni Nanay – madalas OA pa. Panay nya akong isinasali sa mga beauty contest noon, feeling nya talaga hindi lang ako ang pinakamaganda sa mga kandidato, confident pa na ako rind aw ang siguradong mananalo. Syempre lagi naman akong Luz Valdez. Pero itong si Nanay, sige pa rin. Kapag kailangan ko ng bagong damit o sapatos, halos mangutang pa yan sa mga kumare nya maibili lang ako. Basta da best talaga si Nanay, hindi ko ipagpapalit miski kaninong nanay pa. Hindi mapapantayan ng yaman ni Oprah Winfrey, ng ganda ni Gloria Romero o ng pagkadakila ni Mother Teresa ang lahat ng naibahagi sa akin ni Nanay. Kaya naman laking pasasalamat k okay Lord na ibinigay nya sa akin si Nanay at wala ng iba pa.

Kung wala ang mga binganggit ko malamang hindi magiging ganito ako ngayon. Lahat ng talino, tapang, galling at kapal ng mukha ay dulot ng mga taong ito na nagsilbing gabay at inspirasyon ko habang lumalaki ako. Ang sarap isipin na sa buhay nating ito ay may mga tao na nagkakaroon ng impluwensya at epekto sa paghubog ng ating katauhan making us unique and different people at the same time.

Hanep din ng pakiramdam na bilang Pinoy, ano? Ang daming nating pwedeng tingalain bilang role models who contributed pride and honor to our country and race a Filipino. Ang galling ng Pinoy ano? Miski saan laging binabandila ang lahi natin. Kay asana, ipagpatuloy pa rin natin ang sinimulan ng karamihan and show the world that we can be the best in everything we do. And to my role models, thank you for molding me into what I am now, the one and only Annie B. Dizzizit!!!

The post The Annie B Chronicles: Da Idols of My Life appeared first on Illustrado Magazine - Filipino Abroad.

The adventures and misadventures of a ‘not so average’ Pinay trying to make it in the cosmopolitan city of Dubai.

Haaayyy… ang buwan ng Hunyo. Panahon na naman ng mga bagyo at baha sa Pilipinas versus umaatikabong tag-init dito sa Dubai. Bukod sa dengue at alipunga, usong uso din ngayon ang kasalan. Yes!!! Ang pag-aasawa… ang paglagay sa tahimik… ang pag-iisang dibdib… Here comes the bride!!!

Bata pa lang ako ay pinaplano ko na ang aking dream wedding. Syempre, miski sinong babae ay nangangarap ng isang Masaya at mala-prinsesang wedding of the year dib a? Minsan ka lang ikakasal kaya dapat super duper bongga ang iyong wedding. Kaya’t tuwing may mapapanood akong pelikula, mabababasang magazine at makikitang pictures ay nagkakaroon ako ng mga bongang-bongang ideas for my special D Day.

Let me share with you this very special part of my life: my wedding plans. Ito ay pinag-isipan, pinag-konseptuhan, pinag-ilusyunan at pinag-sikapan kong matupad at mabuo over the years. Dizzizit!

Plan A – Showbiz Dream Wedding

Kung mapapangasawa ko ay isang tiga-showbiz – kesehodang artista, extra o miski cameraman man lang? Kailangan truth to the theme ang aking wedding. Dapat kasing kulang at kasing-ingay ng showbiz ang dating – mala-karnabal!!! Ang venue: either sa Araneta Coliseum (kung indoor) or sa Quirino Grandstand (kung outdoors at walang schedule ng samba ang El Shaddai).

Ang mga Ninong: Gaby Lopez of ABS CBN, Atty. Felipe Gozon of GMA 7, Vic del Rosario (of Viva Films), Tony Tuveira of TAPE, Inc. (producer ng Eat Bulaga), German Moreno, Boy Abunda, Tito,Vic & Joey at Willie Revillame (Wowoowee)!!! Ang mga Ninang: Susan Roses, Charo Santos, Vilma Santos, Mother Lily Monteverde, Ricky Reyes, Vicky Belo, Lolit Solis, at ang Megastar Sharon Cuneta. Kaya mo yaaaaaaannnn???!!!

Ang Bestman: Manny Pacquiao: Maid of Honor: Kris Aquino and Bridesmaids: Bebe Gandanghari, Marian Rivera, at Sarah Geronimo. Wedding Singers sina Ogie Alcasid at Regine Velasquez sa ceremony (O dib a mala-Marimar?) at sina Gary Valenciano at Pops Fernandez kasama ang Maneouvers at Hotlegs sa reception.  Taraaaaayyy!!!

Si Michael Cinco ang gagawa ng aking wedding gown. Parehong may media coverage ang ABS CBN at GMA 7 para walang away.

Plan B – Coño Beach Romance

Mula sa sobrang bonggang pangarap ay medyo simple yet special naman itong next plan. Pero stylish at shumo-showbiz pa rin. Invited mostly are socialites and lifestyle celebrities. Kaya dapat isang Makati executive ang maging groom ko dito. Inspired by Nora Aunor and Christopher de Leon’s wedding nuong 70s. Ang venue: sa Breakwaters ng CCP para malapit lang pero kung sakali mang umulan, sa Valkyrie sa The Fort para sosi pa rin.

Ang mga Ninong: Jaime Zobel de Ayala, Manny Pangilinan, Tony Boy Cojuanco, Louie Ysmael and Maurice Arcache. Mga Ninang naman sina Tingting Cojuanco, Mary Prieto, Tessa Prieto Valdes, Kitty Go and Cecile Zamora Van Straten. Sosyal!

Bestman si Tim Yap at Maid of Honor naman si Gretchen Barreto. Bridesmaids naman sina Celine Lopez at Sam Oh. Aba’y ang buong Gucci Gang! Si Rajo Laurel ang wedding gown designer at ang catering naman ay courtesy of Margarita Fores. Panalo di ba?

Tugtog ang Bolipata Brothers sa ceremony at reception. Special moments of the wedding will be featured on the Lifestyle pages of the Philippine Daily Inquirer, the Philippines Tatler and People Asia Magazine. O-M-G!!!

Plan C – Illustrado Filipiniana Wedding

Eto naman ay may pinaka-nationalistic kaya politics ang drama at theme this time. Siyempre glamourous at fabulous pa rin since the biggest names in Philippine politics ang magiging groom ko, weather senator sya, congressman or baranggay tanod.

The wedding venue will be at Luneta, with the monument of our national Hero Jose Rizal as the backdrop. Kung uulan, alternative venue ang Malacañang Palace. Itodo na natin di ba? Ang mga Ninong: ex-President Erap Estrada, ex-President Fidel Ramos, Manny Villar, Mar Roxas, Senator Panfilo Lacson at Senator Kiko Pangilinan at mga Ninang naman sina: ex-President GMA, Former First Lady Imelda Marcos, Loren Legarda, Korina Sanchez, Sharon Cuneta. Bestman is Chiz Escudero ant Bridesmaid naman sina Aiko Melendez at KC Conception.

Sina Patis Tesoro, Ben Farrales at Pitoy Moreno ay magsasanib-pwersa para mag-design ng aking purely Filipiniana wedding gown. Music will be provided by the Philippine Madrigal Singers during the ceremony at the APO Hiking Society back-to-back with Salbakuta with special performances by the Philippine Bayanihan Dance Troupe naman during reception. Ang saya saya di ba? Syempre, may special coverage din ang wedding segments ng mga News Programs like TV Patrol at Saksi.

Sa lahat ng kasal ko, Plan A to C, imbitado syempre ang aking mga relatives, former officemates at ang buong barangay ng aming probinsiya, lalong lalo na ang mga ex-boyfriends ko, mga dati kong crushes at mga current partners nila.  Pati na rin sa mga nag-reject ng invitation ko sa Friendster at Facebook noon. Etong sa inyo!!!

Plan D-OFW Reality Check Wedding

Eto naman kalian ko lang nai-sama sa listahan ko. Sakali mang hindi palarin sa pangarap sa bahay, and medyo close to home, ika nga nila. Kapag isang dakilang OFW ang itatadhana sa aking kapalaran… isang mas simple ngunit astig na dream wedding pa rin, siyempre. Kung sakali mang itadhana ni Lord na bagong bayani ang aking maging better half – maging Dry Docker man or seaman sya.

The venue will be at the POEA Main office at Ortigas Avenue. Originally I was thinking of having the ceremony and the reception at the Ninoy Aquino International Airport kaya lang for sure sandamakmak na permits at red tape pa ang involved kawawa naman ang wedding planners.

Ang mga Ninong at Ninang: sina Department of Foreign Affairs Secretary Cayetano, DOLE Secretary Silvestre Bello III, UAE Ambassador, His Excellency Constancio Vingno Jr. and wife Yoko Ramos. Bestman ang bestfriend ng groom ko, kung sino man sya; Maid of Honor ang landlady kong si Ate Lorns at Bridesmaids ang mga BFF kong sina Daisy, Ruby at Nerie.

Chowking at Golden Fork ang caterer sa reception, with performances by Gary Granada and Bayang Barrios. Ifi-feature sa TFC “Balitang Global” ang buong wedding from conceptualization up to the actual day mala-Juday & Ryan…o di ba? Inspired?

Ayan ha? As you can see, napaka-flexible ng dream wedding plans ko – para swak sa panlasa ng Pinoy – may matamis, maanghang, maasim, maalat…san ka pa? One thing remains for sure: ako at ako lamang ang star kapag araw ng kasal ko. Dapat lang naman di ba? Once in a full moon in a million lang ito mangyayari so I should make out the most out of each. Carpet Diem!

Since pagkabata pa, everytime someone would asks me. “What is your dream life?” I would always say, “to be a simple and plain housewife.” As in! Ngayon na modify na – to be plain and simple Jumeirah Jane”. Yun bang, gigising ako ng alas-otso ng umaga, syempre hand na ang breakfast courtesy ng mga yayas – oo, plural – kasi hindi lang isa o dalawa ang aking household help kundi mga apat excluding the family driver. Me and my porengjer husband, who is an overpaid CEO or bigshot of multinational company, will wake up together, dedma ma-late sya kasi sya naman ang bossing. Then we will have breakfast with the kids na susunduin ng kanilang school bus, they will kiss me as I hand them their lunch box and wave goodbye to them. Then my husband will go to work na. So magsisimula na ang buhay ko….

I will then go to the gym, spend an hour there, then meet up with my fellow Jumierah Jane amigas for some brunch – siguro sa Lime Tree Café, kasi laging puno ng turista sa Paul’s eh – mag-chichismisan kami for about 2 hours and then sabay sabay kaming magpupunta sa salon or spa in some 5-star hotel for some relaxation or beauty treatment. Then pag makaka-mukha na kami, we part ways, fly na ako sa mall for some shopping. A new Louis Vuitton bag, or a Chloe dress, or L’Occitane’s lates skin care products, or anything new from The One – miski kandila man o tissue paper – oh, potpourri! Kasi may hubby smokes those disgusting cigars eh….

Then I’ll drop by Spinneys in Umm Sequiem to buy some fresh flowers, veggies and fruits – organics of course, the lates issue of Ahlan! Magazine. Tapos magka-kape ako sa Starbucks while scanning the pages of the society magazine that I bought to check if they published my picture from last weekend’s social event. Then I’m done for the day na – ayos na ako sa sarili ko. Now back to family time naman. Syempre pag-uwi ko to my sprawling 5-bedroom villa with swimming pool and garden, tapos nang gumawa ng homework ang mga kids – thanks to their college graduates yayas – at malapit ng maluto ng dinner. I still have time to catch my favorite TV show until my husband arrives from the office and we all have dinner together with the kids as one big happy family. Aaawww….ang ganda di ba?

Kung Jumeirah Jane ka. Eh pano kung hinde?

Gigising ka ng alas-singko ng umaga to prepare breakfast and baon for your kids. Alas-siete dadating na ang school bus nila at dapat eh bihis na rin kayong mag-asawa by that time kasi aabutan kayo ng traffic kapag 7:30 na kayo umalis ng bahay. Syempre ihahatid ka sa office ni mister kaya dapat mas maaga ka. Pagdating ng lunch time, iinit mo na lang sa microwave ang baon mo – kakain ka sa labas eh ang laking gastos kaya non? Pag breaktime hindi ka sa Starbucks magkakape kasi halos pambayad na sa gasul ng kalahating buwan ang isang order ng Frapuccino kaya manghihinayang ka kaya magtitimpla ka na lang ng instant coffee sa office pantry – masarap din naman, libre pa. Natural since madami kang load sa trabaho, wala kang time para mag-gym…maglakad na lang kayo ni mister sa loob ng mall para ma-exercise kayo. Pag uwi nyo ni Mister sigurado na namang magulo at makalat ang flat ninyo kasi nag wrestling na naman ang mga anak nyo or naglaro ng bahay-bahayan. Linis at ayos ka muna. Pulot dito ng laruan, ligpit ng kalat doon. Teka, magluluto ka pa pala ng hapunan nyo! Then maiisip mo, hindi pa gumagawa ng homework ang mga anak mo – anak ng… so I ga-guide nyong mag-asawa. Yung school project miski hindi marunong kailangan gawin mo. Pagka-kain nyong lahat wala nang oras – dapat matulog na kundi pag-napuyat kayo sigaradong hihikag-hikag ka sa office – eh may presentation ka pa naman na kailangang tapusin. Sige trabaho pa sa bahay… tapos bukas ganito na naman ulit. Eeeekkk!!!

Hindi ko carry…huwag muna siguro. Erase-erase… On hold na muna ang mga wedding plans. I’ll wait pa muna for my Prince Charming. In the meantime, Masaya pa ko sa pagiging single!

Ehem… calling All Single Ladies. This is Beyonsey, calling to all you poxy ladies out there… all the single ladies…all the single ladies….all the single ladies…now put your hands up!! Sayaw muna tayo.

________________________________________________________________________________

More Annie B Articles and Filipinisms  on Illustrado life.

Related Articles:
Kwentong OFW: Maalaala mo pa kaya Magpakailanman.

The Annie B. (Batobalani) Chronicles: “Krisis the Moment”.

The post The Annie B. (Batobalani) Chronicles: All the Single Ladies appeared first on Illustrado Magazine - Filipino Abroad.

The adventures and misadventures of a ‘not so average’ Pinay trying to make it in the cosmopolitan city of Dubai.

Last month, may kumalat na tsismax sa aming opisina na dahil nga raw sa recession, people have stopped buying luxury goods. Mga kaartehan na pagkakagastusan lang tulad ng aming mga fashion products. Ibig sabihinm tigil muna sa pagpapaganda ang mga utaw habang taghirap –  baka sakali ngang mauso ang squatter look eh at least vogue na vogue pa rin sila. Ekkkk!!! Wrong!!! Tag-hirap na nga tapos hahayaan mo pang magmukhang mahirap ang itsura mo? Mali di ba?

Heniwey, dahil nga sa sobrang baba ng sales at performance ng aming company at on hold halos karamihan ng mga orders naming from our clients all over the world ay kailangang mag-forced leave ang karamihan sa amin upang makabawas at makabawi sa operation costs and expenses. But that is just the icing on the tip of the iceberg. May mga ibang staff na kailangang tsugiin for good – either early or forced retirement or termination of contract. Isa-isang tinatawag at nire-review ang lahat sa office ng GM naming. Para kaming naging instant contestants ng isang beauty contest – yun nga lang, we’re not rooting for ourselves na mapili…kasi ayaw naming matsugi!

Nang tawagin ako ng aking boss, uminom muna akon ng isang latang Red Bull at nagre-touch ng aking fez. Sabay hinga ng malalim habang nag-catwalk sa loob ng kanyang office. Ang verdict: forced leave ako for two months. Ibig sabihin ligtas ako, may trabaho pa rin pero naka pause muna for 2 months – 60 days na walang suweldo, income, datung, bread. Pero may babalikan pa rin. Haaaayy, ligtas ako!!!

Muntik na akong mapasayaw ng “All the single ladies!!” sa labis na saya ko nang bigla nakita ko si Stacy, ang South African na sekretarya ng kabilang department na nag-aalsa-balutan at humihikbi sa kanyang desk. Lalapitan ko sana pero bigla kong nakasalubong si Mohammed 8 (oo, de numero ang tawag sa kanya sa sobrang dami nilang magkakapangalan sa office) na lukot ang pagmumukha at nakatungo lang sa sahig habang naglalakad. Nag back out ako bigla. Naisip kong bigyan muna ng space at sariling moment ang mga sinawimpalad kong mga officemates. Ano nga ba ang sasabihin ko? I’m sorry??? Bakit naman mag-aapologize kasalanan ko ba?

Paalis na ako ng office nang sumaglit lang ako sandali sa toilet. Narinig ko may umuungol na parang asong baliw sa loob ng cubicle. Binuksan ko ang pinto at nakita ko si Leonie – ang babaeng humugot sa akin upang tadyakan ko siya…ang mortal enemy ko…ang Negastar ng daigdig ko…ang bad news sa buhay ko – na tumutulo ang sipon sa kakahagulgol ang demonya! Basang basa na ng sipon ang fake nyang Burberry hankie kaya inabot ko ang sa akin – at least malinis at hindi peke.

Nang mahimasmasan na si Leonie ay wala pa rin itong binabanggit na salita. “Kaya mo yan, sis.” Sabi ko. “Bigyan mo ako ng copy ng CV mo. Pramis, tutulungan kitang maghanap ng bagong trabaho. Ipasa ko sa mga contacts ko sa PA Club.” Wala pa ring reaction ang bruha. Nang lumayo na ako ay pinisil lang nya ang kamay ko nang mahigpit. Sisigaw sana ako ng araaaayyyy pero bigla syang bumulong sa akin ng isang napaka-lambot na “Salamat, Annie…” habang humihikbi pa rin.

So now I have to design my master plan for my 60 days unemployment period. Huwag na maglukmok sa sorrows and emotions. Harapin ang sarili at kinabukasan. Tandaan: hindi mawawala ang mga bayarin tulad ng credit cards, monthly rent and utilities at everday expenses like food and toiletries. Dapat think positive. May mahahanap din akong raket pansamantala. Huwag magpaka-losyang! Dapat um-outfit pa rin para patuloy na bongga ang aura! Go!

________________________________________________________________________________

More Annie B. and Filipinisms articles on Illustrado Life. 

The post The Annie B. Chronicles: “Krisis the Moment” appeared first on Illustrado Magazine - Filipino Abroad.

The Annie B. (Batobalani) Chronicles

The adventures and misadventures of a ‘not so average’ Pinay trying to make it in the cosmopolitan city of Dubai.

Hey mga avid readers! Eversince, lagi na lang tungkol sa akin ang nababasa ninyo, for a change let us give way to another masugid na tagasubaybay of my column – this time sya naman ang kamuhihan at pagtawanan nyo – charot!!! Nang maiba naman ang ihip ng hanging ngayong buwan ng mga puso. Mga kabayan, kilalanin natin si … Shawie at ang kanyang Kwentong OFW.

Dear Ate Annie,

Hello po! Muzta na po u, Ate Annie? Sana po ay nasa mabuti kayong kondisyon patanggap ninyo ng sulat kong ito. Simula pa lang ay nais ko na kayong pasalamatan sa pagtangkilik ninyo ng aking liham. Itago nyo na lang ako sa pangalang Shawie. Tulad nyo, isa ring probinsiyana – tubong Liliw, Laguna – di rin gaanong kagandahan ngunit balingkinitan naman ang pangangatawan kaya’s panalo ako lalo na kapag suot ko ay Mango at Zara – ayan, pareho din nga pala tayong fahionista. Half Chinese ang father ko kaya nabiyayaan ako ng makinis at maputing balat…yun nga lang medyo may pagka-kinky ang buhok ko ngunit salamat sa Sheila Straightening Cream, Maine N’ Tail Shampoo at Hanabishi Flat Iron (my bestfriend, I swear!) ay paminsan-minsan ko rin na-a-achieve ang Gretchen Barreto hairstyle ko. Simula elementary hanggang high school ay honor student ako – oo, may pagka-nerd din t nahirapang mag-fit in sa mga kaklase ko noon. Dahil masipag akong mag-aral, Accountancy ang tinapos ko at top 5 sa board exam ng batch naming. Impressive ba?

Well, sa kabila ng lahat ng achievements ko, maituturingg kong empty at malumbay ang aking buhay, Ate Annie. You see, isa ako sa mga libo-libong kababaihan na kung tawagin nila ay “No Boyfriend since Birth”. Tumpak ka dyan – Never Been Kissed, Never Been Touched ang beauty ko – kaya ako lumiham sa iyo – para sana naman, dala ng iyong tunong at mga tips, ay makahanap na ako ng aking Prince Charming. Yun Na!

Ewan ko ba, lahat naman ng pelikula, tv shows, magazines at books ay sinunod ko na. Pero talagang mailap si Kupido when it comes to granting me my very own Papa. But don’t get me wrong, Ate Annie – I’ve never had a boyfriend pero madami nang boylets ang dumaan sa aking mga palad. I’ve met and have been with several na but not one single guy had been what you can call true love – or totoong naging boyfriend ko.

Take the case of Yñaki, my first-would be-boyfriend sana during my college days. He’s so coño and tisoy – dreamboat talaga ng buong campus and number 1 crush ng bayan. Akala ko noon, um-effect na ang kaka-Angel’s Breath cologne ko, kasi he always looks at me whenever I pass by.

Then one Friday afternoon, after watching his basketball game, I was about to take a sip from the water fountain when all of a sudden someone pushed me – napasungalngal tuloy ako sa faucet! Grabe, kakahiya talaga – everyone laughed – kasi there was blood coming out of my gilagid na – gosh! Then when I was about to confront na the salarin, I turned back – it was Yñaki pala! Ay nag-blush talaga akooooo. In my head, I started hearing this Close Up Jingle, “Hey where’s the look in your eyes….” habang he was wiping the blood from my mouth. “Hey it’s you pala…siguro you got so thirsty from game noh?” I told him. After he apologized, he asked for my number. Oh-My_Gaaaaawwwwd!!!

Pag-uwi ko ng dorm I made suhol to all the girls there by treating them to ice cream so that no one will use the phone muna before me. The around 3:30am he finally called! Super kilig!!! He asked me to go out with him, basta isama ko daw ang friend ko para hindi naman dyahe. So the next day I brought along Mika, Paola and Ronna Mae – my prettiest classmates – to my date with Yñaki. He brought din five of his team mates – we all had fun at Shakey’s! I was so kilig and ecstatic kaya I volunteered to pay for the bill na – syempre milestone in my teenage life yun kaya I wanted it to be perfect. The guys all exchange numbers with the girls then we went home na. I was expecting Yñaki to call that night pero almost 5am na the phone didn’t ring naman kaya I decided to sleep na lang. Baka sobrang nabusog sya with all the pizza and the mojos that he ate kaya baka maaga sya nakatulog.

After that weekend I saw him sa campus, I approached him and make kamusta. Sabi nya nadyahe daw sya after our first date. Hihihihihi!!! Kaka-kilig talaga. I told him there’s no problem. The he asked if I had merienda na (how thoughtful!) so I offered to treat him sa Digman’s Halo-halo. There, he opened up his heart to me. He said over the weekend he couldn’t stop thinking of this girl daw. He’s had a crush na daw on this girl since last sem pa and he’s glad he’s met her na finally. OMG!!! I was starting to sweat like a pig…could he be describing me???? But he’s torpe eh. He looked at the clock and had to eat and run lang kasi he had basketball practice pa daw. Anyway, I didn’t get to sleep that night. I played all of my Julia Fordham CDs and that made me feel more in love.

The next day, I waited for him sa may locker area but he had basketball practice na naman – so I waited pa rin until it finished at 7:30pm. After their practice, I surprised him by ordering 2 barrels of KFC – kasi I know na gutom na sya. He shared the food with his team mates and they made us kantyaw pa. Uuuyyy…kilig to the max naman!!! Kaya lang he was so tired na kaya he went home after eating na. It’s ok – I understand naman eh. It’s hard to have a jock for a boyfriend – he has to divide his time and attention between me, his studies and his game. Imagine? Dapat masanay nalang siguro ako. The next day he left a note with the tindera in our canteen. It said he wanted to meet me after class daw – very important – and that he took his 6 burgers na rin, abonohan ko na lang daw muna kase he didn’t have barya that morning.

So yun na – that moment that I’ve been waiting for. Siguro he’s finally going to propose to me. So I skipped my last period and nagpa-fresh ako sa ladies CR for one hour. I’ve waited for about two hours sa labas ng gym pero ok lang. The he came – with matching one dozen red roses and a box of Choco Mallows in his hands. Kunwari hindi ko sya nakita-syempre dedma muna konting pakipot noh??? The he covered my eyes with and asked, “Guess who?”  Aaaayyy…kilig to the bones talaga, Ate Annie!!! Then he said, “Shawie, I know you’re such a nice girl and that you won’t let me down. I’ve got this one huge favor to ask sana eh…” Ako naman, “Really???” Nakanganga lang ako waiting for him to say the right words… “Can you….” He said, nahihiya pa. “Whaaaatt baaaa??” (Dali, inip na inip na ako!)

“Can you give these flowers and chocolates to your friend Mika for me?”

“Yesssss!!! Bigla akong napasigaw! Pero haaaa??? Teka, parang mali yata yung narinig ko. Huwaaattt???!!!

I wanted to ask you if you can give these to Mika, she’s my crush eh,” sabi ng damuho.

Nagdilim ang paningin ko Ate Annie, umikot ang paligid at gumuho ang mundo ko. Lintek na Yñaki yan, matapos kong ilibre eh gagawin lang pala akong bridge para ligawan ang classmate kong si Mika!!! Nag-walk out ako, Ate Annie. Hindi ko matanggap na gagamitin lang pala ako ni Yñaki. Buong akala ko eh ako na ang napupusuan nay ayun pala yung kaklase kong tadtad naman ng anan sa mukha?!!! Lecheeee!!! At duon nagwakas ang kabanata ng lovelife ko with Yñaki. Ni wala man lang holding hands, grabe!

Nang maka-graduate ako, nagtrabaho ako sa isang multinational accountancy firm – kokonti ang gwapo sa office kasi puro mga nerd at geeks sa math ang karamihan sa kanila. Isa si Robbie sa iilan lang na may hitusura at may porma sa department naming. Matangkad sya, makinis ang balat, at talaga namang japorms kung mag-outfit. Syempre, madaming girlash ang ume-emote sa kanya – super friendly sya kaya’t close sya sa lahat ng kababaihan sa office.

In one of our company outings, nagkasabay kami sa pagsha-shopping noon sa SM. I was so busy looking for a swimsuit nang mangkasalubong kami papuntang dressing room. He was trying on 5 different kinds of Speedos – talagang fashionable sya – imagine tatlo ang baon syang swimming trunks sa outing samantalang overnight lamang naman yon? Sya ang pumili ng swimsuit na binili ko – syempre para maging close kami kailangang tanggapin ko mga advice nya.  After paying for our swimwear, kiladkad nya ako sa Rustan’s para mamili naman ng lotion – sya daw ang bahala sa akin. Pumili sya ng walong iba’t ibang klase ng lotion – may SPF 20, bronzer, after sun, moisturizer with Vitamin E at at kung ano-ano pang halaman – tinuruan nya akong mag-proper skin care –  para daw hindi ako tumanda – grabe, na-feel ko talaga ang concern nya sa akin – mayamaya hindi na balat ko ang pinakialaman nya, sinamahan nya ako sa sa Propaganda Salon para ipa-style ang aking buhok – hindi daw kase bagay sa shape ng face ko ko ang hairo ko – oh dib a? Na-conscious ako bigla kasi wala akong kamuwang-muwang pinagdidiskitahan na pala nya ang aking fez! Eh ako naman, sige lang – discover me….control me…I’m yours!!!

After ng outing namin, mas naging close pa kami. Sabay kami nagla-lunch and that’s when he introduce me to the art of fine dining –  puro kasi sa fastfood ko lagi sya inaaya eh he’s so health conscious pa naman. He taught me how to appreciate gourmet food – pati tamang pronounciation ng French cuisine natutunan ko becoz of him. Sosyal di ba? At take note ha? Madalas sya pa ang nanlilibre sa akin. Kaya obviously wala syang balak perahan lang ako. He helped me bloom into a pretty swan – hindi na ako mukhang librarian kung manumit mula noon – naging fahionista na ako! Thank to him kasi every weekend pinapahiram nya ako ng mga collections nya ng mga magazines like Vogue, Vanity Fair at Cosmopolitan. Pati mga favorite DVDs nya shine-share nya sa akin like My Best Friend’s Wedding, The Devil Wears Prada and Brokeback Mountain. Bukod sa pagiging stylish at gourmet eater nya, super sensitive din sya at very thoughtful. Tuwing lalabas kami, he always gives me 5 sheets of Gatsby’s Oil Control Paper Powder – para daw hindi ako oily. O di ba?

When his birthday came, I was so flattered kasi I was the only one from the office that he invited. He’ll introduce me daw to his friends – it’s time na daw. Aaaawww!!! Eton a yun…he will finally expose me to his friends – malamang to get their approval. Knowing how fashionista he is, I maxed out my credit card and got a Prada dress – the one he’s been convincing me to buy dati pa – all for the love of Robbie.

Na-late ako noon sa party nya nagpa-parlor pa kasi ako para siguradong super ganda ako when I meet his friends. When I came, puno na ang condo nya with all of his guest – puro boys! At puro cute gaya ni Robbie. Most of them are flight stewards, advertising executives and interior designers. Nakakatuwa sila kasi all they talk about is food, fashion, travel and showbiz – hindi tulad ng sa ibang parties ng mga boys na puro kotse, gadgets at babae na lang ang labing pinagbibidahan. Here, everyone is so cultured and sophisticated. Sa totoo lang, ang dami kong topics na hindi maintindihan – pero oo lang ako n goo kunwari hindi ako bobita. Napansin ko na ako lang pala ang only girl na guest and Robbie kept on calling me “girlfriend” in front of everyone with matching snap ng fingers – kaya halos matunaw ako sa kilig. Naghintay lang ako for the right moment when all of a sudden I noticed some of the guest – boys ha? Cuddling each other…na shock ako. Ate Annie. Weird sa paningin ko yun. I walked out dun sa eksena and looked for Robbie. When I opened the door nagdilim ang paningin ko, umikot ang paligit at gumuho ang mundo ko, Ate Annie! Nahuli ko si Robbie may kayakap na mhin! O.M.G!!! “It’s All Coming Back to Me Now” ni Celine Dion ang tumugtog sa isip ko.

Kaya pala, mahilig sya sa culture at arts – pati na sa beauty and fitness eh isa syang Dyosa!!!! Akala ko pa naman din nagagandahan sya sa akin kaya panay ang offer nya ng make over at tips – kasi type nya ako…ayun pala ginawa lang nya akong isang manyikang pilit na binibihisan at inaayusan!!! When he introduced me to his friends as his “girlfriend” eh amiga pala at hindi syota ang ibig nyang sabihin….walanghiya – natanso ako, Ate Annie!!! Nagdugo na naman ang puso ko – muli akong umasa sa wala.

Matagal ko ring ipinahinga ang puso ko. Everytime kasi may makikilala ako naging defensive na ko baka masaktan lang ulit ako at um-effort tapos saw ala rin naman mauuwi.

Hanggang sa napadpad nga ako ditto sa Dubai – to seek greener pastures – and more diversity when it comes to men. Since madaming foreigners ditto, the more chances of winning – ika nga ng promo ng Hope & Winston.

Hanggang sa makilala ko si Ahmed, Ate Annie. Nag-aabang ako noon ng carlift sa labas ng St. Mary’s pagkatapos ng misa – naligo na ako sa sarili kong pawis sa sobrang init sa labas ng biglang may humintong Ford Focus sa harapan ko. Bumukas ang bintana at bigla ako napa-hesusmaryahusep sa sobrang kagwapuhan ng driver nito – si Ahmed nga. Blue eyed at blonde sya – grabe sa kakisigan. He offered me a ride – miski gusto ko ng tumalon papasok sa bintana eh nagpakipot ako – ayoko nga, akalain pa nya easy to get ako noh? “No, thank you…I’m fine, “pa-girl akong tumanggi. “Are you sure habibi?” Coz there is blood coming from your nose already,” pangungulit nya. Aba, nang tignan ko sa bintana ng kotse nya eh nagdudugo nga ang ilong ko!!! Ang init kasi eh. Since wala namang dumadaang ibang sasakyan eh pinagbigyan ko na rin sya. Mukha naman mabait kaya siguradong safe naman sa kanya. After nya ako ihatid sa flan namin, we exchanged numbers. Since then, lagi kaming lumalabas – nanonood ng sine at nagsha-shopping tuwing weekend. In a span of two weeks naging super close kami – pero hindi naman nya ako nililigawan. Inisip ko baka since foreigner sya, hindi na uso ang ligawan sa kanila. Basta ako, sakay lang, enjoy the moment – ang sarap ng feeling kapag magkasama kami eh.

After one month of knowing each other, he invited me to his flat. Wala kasi yung flatmate nya nagbakasyon so wala syang kasama at nalulungkot sya. Excited at kilig akong pumayag, Ate Annie. Pagdating ko sa flat nya, nagulat ako dahing naka-boxer shorts lang sya. Medyo kinilig ako pero teka, hindi pa nga kami magsyota eh presko na sya? Nang umupo kami sa sofa eh bigla nya akong hinalikan. Aba, nataranta ako!!! “Wait!!! Shuhada, what is this?” tanong ko sa kanya. “What do you think habibi?” Sabay kindat at tingin niya sa kin ng super-lagkit. Napagtanto-tanto ko ang ibig niyang sabihin, so medyo panic ako. “Oh noooo no! I’m not even your girlfriend yet!” Biglang tawa ni Ahmed, “hahahahahaha”, para siyang si Ruel Vernal. “Habibi, you cannot be my girlfriend, not even my wife. You are Filipina.” Sabe ba naman? “So why do you go out with me if you’re not going to make me your girlfriend?” pangungulit ko pa. “Habibi, we have fun only…no strings attached. No commitment, no problem!” tigas mukha nyang pinadiinan sa akin. Ang kapal ng mukha nya, Ate Annie! Again, nagdilim ang paningin ko, umikot ang paligid at gumuho ang mundo ko. “How dare you, I’m Dalagang Filipina – Maria Clara all the way!!!” pagmamalaki ko. Binigyan ko sya ng mag-asawang sampal sabay walk out. Simula noon, hindi ko na sinagot lahat ng phonecalls, text at Facebook messages nya. Ano palagay nya sa akin, kalapating mababa ang lipad? Excuse me!!!

Kaya heto ako ngayon, Ate Annie – sugatan na naman ang puso at bugbog na bugbog na ang damdamin. Bakit ba nangyayari ang mga ito sa akin? Mabait naman ako at masunuring anak, mapagbigay sa kapwa ko at lagging nananalig sa Maykapal – pero bakit parang sinasadya ng tadhana na paglaruan akong tuwing mapapasabak sa romansa ang puso kong ito? Bakit ako pa, what’s wrong with me?!!! Help naman, Ate Annie. Alam kong iksaw lang ang tanging makakatulong sa akin – given your extensive experience and world-renowned exptertise when it comes to matters of the heart. Bigayn mo naman akong na advice on how to catch the perfect guy and avoid the mistakes I did before. Puhleassseeeeee???

Lovingly yours,

Shawie

……………………….

Dear Shawie,

Sa palagay mo mauuto mo ako porque pinuri mo ako? Kung ako nga walang jowa eh sa palagay mo ikaw pa uunahin ko? Ako muna noh?!!! May pa-perfect guy ka pa dyang hinahanap, bakit perfect girl ka ba? Wala ka bang blackheads sa noo at warts sa leeg mo? Maputi ba ang batok mo at siko? Wala ka bang split ends? Hindi ka ba bad breath kapag bagong gising ka? Kaya mo bang sabihin ito ng paulit-ulit: “Peter Pieper picked a peck of picked pepper…???” May multiple entry US visa ka ba? Pwes, kung hindeh eh wala lang karapatan mag-ilusyon ng perfect guy kasi ikaw mismo hindi ka naman perfect girl. Gets mo?

Pasensya ka na kung medyo harsh itong sasabihin ko. Tatanga-tanga ka kasi eh. Sus, sa simula pa lang hindi mo na nakita ang signs? Campus heartrob papatol say o eh inamin mo na ngang hidi ka naman kagandahan – eh ano ngayon kung balingkinitan ang pangangatawan mo – si Zorayda Sanchez din naman maganda ang katawan ah? May kilala ka bang tunay na lalaki na nangongolekta ng bawat issue ng Cosmopolitan at Vogue? Yang mga foreigner akala mo uubra dyan ang pagpapakipot at pag-iinarte mo? Next time gamitin mo yang kukote mo ha, hija?

Sabi mo matalino ka, CPA ka – sana next time read above the lines – if it’s two goods to be truth, magpakatotoo ka, sister! Tigilan mo na ang kakapanood ng mga telenovela na yan – hindi ka naman kasing ganda ni Marian Rivera para mag-expect na may Dingdong Dantes na naghihintay sayo noh? Harapin mo ang katotohanan – huwag nang mag-ambisyon ng hindi mo naman kayang abutin.

Pag may nanligaw sa yo na mabait at masipag, miski maitim ang gilagid at high waisted eh patulan mo na. Huwag nang choosy, tigilan na ang Dairy Crème, Dapat sayo mag-Fita – Fight to Win!!!! O sya, take care b’coz I care.

Lubos na nagmamahal,

Ate Annie J

Find more Annie B Chronicles and Filipinisms here.

The post Annie B Chronicles: Kwentong OFW: Maalaala mo pa kaya? Magpakailanman appeared first on Illustrado Magazine - Filipino Abroad.